راز سوم:
هدف زندگاني، آن است که تمام تواناييهاي بالقوهي خود را بهعنوان يک انسان خودشکوفا بشناسيم و آنها را شکوفا کنيم و بهترين خويشتن خويش را از خود ظاهر کنيم و به بيشترين رشد و شکوفايي برسيم.
راز چهارم:
تغيير در وجود، نهتنها ممکن و ميسر است بلکه اجتنابناپذير است زيرا تا ما تغيير نکنيم، زندگيمان تغيير نميکند. انسانهاي سعادتمند، مرتباً ميشوند و ميروند زيرا تا نشوي، نميشود و تا نروي، نميرسي.
راز پنجم:
تمام مشکلات، موانع و مصائب زندگي، درواقع درسهايي هستند که به انسان ميآموزند و انسان را ميسازند. آنها فرصتهايي در لباس مبدلاند. حتي گاهي مشکلات، الطاف خفيهي خداوند هستند که باعث رشد و شکوفايي انسان ميشوند. پس آنها را گرامي بداريم و از آنها بياموزيم.
راز ششم:
تلقي ما از واقعيت، ساخته و پرداختهي فکر و ذهن ماست. پس واقعيتهاي زندگي ما ميتوانند با انديشههاي ما تغيير کنند. بنابراين مراقب انديشههاي خود باشيم تا واقعيت زندگيمان را زيباتر کنيم.
راز هفتم:
ترس و ترديد، سرزندگي و نشاط را از انسان ميربايد. با باورهاي عالي و توکل بر خداوند، هرگونه ترس و ترديد را از فضاي فکر خود دور کنيم و در وادي يقين و عشق، محکم و استوار به جلو برويم و زندگي پرحاصلي را در محضر خدا و کائنات خلق کنيم.
راز هشتم:
مادامي که خودمان را دوست نداشته باشيم و به خودمان عشق نورزيم، نميتوانيم به کسي عشق بورزيم و از عشق ديگران نسبت به خود بهرهاي ببريم. پس گوهر عشق را ابتدا به خود تقديم کنيم تا بتوانيم مظهر عشقورزي براي ديگران باشيم.
راز نهم:
تمامي ارتباطات ما با کائنات و ديگران، آيينههايي هستند که خود ما را نشان ميدهند و تمامي مردم، آموزگاران ما بهحساب ميآيند. پس با خودباوري و اعتمادبهنفس، زيباترين رابطهها را برقرارکنيم و از کليد طلايي ارتباطات، براي باز کردن هر درِ بستهاي در زندگي استفاده کنيم و موفق شويم.
راز دهم:
سعادت واقعي در زندگي، در نحوهي عکسالعمل ما در مقابل رخدادها و حوادث زندگي است نه در بخت و اقبال. بنابراين خود را مسؤول زندگي خود بدانيم و تقصير را به عهدهي ديگران نيندازيم تا بتوانيم با عکسالعملهاي مناسب، حقيقت زيباي زندگي را به واقعيت قابل قبول تبديل کنيم و به خوشبختي و سعادت برسيم.
راز يازدهم:
حقيقت زندگي، بر مبناي عشق الهي استوار است. انسانهاي موفق و کامياب، وجود خود را با عشق الهي، جذاب و منور ميکنند و با تقديم عشق به انسانهاي ديگر و به کل کائنات، به زندگي سعادتمندانهاي ميرسند.
راز دوازدهم:
از آنجايي که انسانها در مسير زندگي گاهي از اجراي درست قانونمنديهاي زندگي غافل ميشوند و با انديشههاي غلط و القائات منفي ديگران، از مسير درست زندگي به بيراهه ميروند، بنابراين ارزيابي مستمر کيفيت زندگي و اصلاح لحظهبهلحظهي خود، ميتواند انسان را در مسير درست و رسيدن به حقيقت زندگي هدايت کند. زيباترين معيار ارزيابي کيفيت زندگي، اين است که در پايان هر روز، از خود سؤال کنيم که آيا من روز پرحاصلي داشتم و از لحظههاي زندگي خود لذت بردم؟
با اجراي درست رازهاي حقيقت زندگي، به اين نتيجه ميرسيم که:
تمامي آنچه که براي خوشحالي و خوشبختي واقعي در زندگي به آن احتياج داريم، هماکنون ازآنِ ما و در اختيار ماست و ما بايد بهعنوان بندگان شايسته و شکرگزار در هر لحظه، هوشيارانه قانونمنديهاي رسيدن به حقيقت زندگي را اجرا کنيم تا بتوانيم از مواهب الهي استفاده کنيم و از لحظههاي زندگي در مسير کمال لذت ببريم
بر شما منتي نيست اگر هم کاري ميکنم از روي ميل شخصيم اين کار رو ميکنم نه اجبار. به اميد اينکه شايد کوچک ترين کمکي به شما کرده باشم. شاد باشيد بخنديد و از اينترنت لذت ببريد.
ادامه مطلب
