ناله كن اي دل به عزاي عليگريه كن اي ديده براي علي
كعبه ز كف داده چو مولود خويش
گشته سيه پوش عزاي علي
عمر علي، عمره ي مقبوله بود
هر قدمش سعي و صفاي علي
ديده زمزم، كه پر از اشگ شد
ياد كند، زمزمه هاي علي
تيغ شهادت سر او را شكافت
كوفه بود، كوه مناي علي
عالم امكان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداي علي
نيست هم آغوش صبا بعد از اين
پيك ظفر بخش لواي علي
منبر و محراب كشد انتظار
تا كه زند بوسه به پاي علي
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاي علي
آه كه محروم شد امشب دگر
چشم يتيمان ز لقاي علي
مانده تهي سفره بيچارگان
منتظر نان و غذاي علي
واي امير دو سرا كشته شد
خانه غم گشته، سراي علي
پيش حسين و حسن و زينبين
خون چكد از فرق هماي علي
خواهي اگر ملك دو عالم حساناز
دل و جان باش گداي علي
ادامه مطلب
